Naar Salvador!

  • frankenjoyce
  • Tagged ,
  • 08/06/2016
  • Iets voor zessen sluipen we met al onze tassen door de ‘dorm’ die aan ons eigen slaapzaaltje grenst, door de hal, trap af en langs de receptie. De taxichauffeur staat er al. Een vrolijke, jonge gozer, die de hele nacht al gewerkt heeft. Onze vlucht (Avianca) van Campo Grande naar Salvador heeft een tussenstop van een uur in hoofdstad Brasília, maar we hoeven onze bagage daar niet op te halen, bevestigt de grondstewardess bij wie we onze backpacks inchecken.

    We nemen bij gebrek aan iets anders een ham/kaas-empanada of chocoladecakeje als ontbijt. Op één van de wanden in het restaurant is een levensgrote foto geprint van een gaucho, die te paard zijn kudde witte koeien bij elkaar drijft, terwijl er een vliegtuig overkomt. Mooie typische plaat van de omgeving van Campo Grande!

    Zoals meestal op kleinere vliegveldjes is de gate gewoon een deur naar het vliegveld en lopen we zelf de trap op het vliegtuig in. Het vliegtuig ziet er heel goed uit en heeft tv-tjes! Veel luxer dan Asia Air of Sky Star in Azië. De vlucht gaat voorspoedig. Totdat we zijn aangekomen in Brasilía. Daar zien we op een van de schermpjes dat onze vervolgvlucht naar Salvador is gecanceld! Uit navraag bij een medewerker blijkt dit geen foutje te zijn. Hij stuurt ons richting de bagageclaim waar een medewerker staat, die Engels spreekt. Hij vertelt ons dat er nog wel andere vluchten gaan, maar dat we eerst onze bagage moeten ophalen bij band 6. Het grote wachten is begonnen. Eerst op onze bagage, dan in de rij bij de ticketverkoop waar ze ons kunnen vertellen in welke rij we daarna moeten gaan staan. Dat blijkt de ‘reservelijstrij’ van Avianca te zijn. We zijn natuurlijk niet de enigen, dus die rij is lang… Niets aan te doen. Gelukkig hebben we de tijd. Eenmaal bij de balie, laat de jongen, die daar zit, zijn collega die Engels spreekt ons uitleggen dat onze beste optie de directe vlucht om 20.50 uur is. Het is nu 11.30 uur, maar Avianca biedt aan om ons op hun kosten naar een hotel te brengen en op tijd weer terug te brengen. Lunch en diner krijgen we ook van de luchtvaartmaatschappij. Een half uur later laden we onze bagage in het onderruim van de bus, van waaruit we onderweg naar het hotel een glimp opvangen van de wolkenkrabbers van Brasília. In het hotel krijgen we een prima kamer met douche en kunnen we gelijk aanvallen op het lunchbuffet. Aangezien het hier een stuk beter weer is dan in Campo Grande, genieten de kids en ik ook nog van het zwembad. Terwijl ik opdroog op een van de ligstoelen, spelen Julie en Simon een potje poule, want er staat ook een pouletafel. Wat fijn dat we niet op het vliegveld hoefden te wachten!

    Een medewerkster van Avianca vertelde ons bij aankomst dat we om 19.00 uur weer klaar moeten staan bij de receptie, zodat de bus ons weer op tijd naar het vliegveld kan brengen. Maar net als Julie en ik al gedoucht hebben en Simon er net onder staat, gaat om 17.00 uur de telefoon van onze kamer. Uit het Portugees van de oudere receptionist, die op Frans van Dusschoten lijkt, denk ik te begrijpen dat we moeten vertrekken. Ik kan hem echter door de telefoon niets duidelijk maken, dus ik ga maar naar beneden en probeer in het Spaans uit te leggen dat het nog veel te vroeg is en dat we met de medewerkster hebben afgesproken dat we om 19.00 uur, na het diner, zouden worden opgehaald. De man denkt dat ik hem niet begrijp en roept er een jongere medewerker bij die Engels spreekt. Die komt heel dicht voor me staan en zegt: ‘Hi, you have to leave, NOW’. Ik moet mijn lach inhouden om de botheid, die waarschijnlijk wordt veroorzaakt door het taalprobleem en zeg in het Engels dat we daar niet klaar voor zijn en dat het echt te vroeg is. Dan krijg ik via de oudere receptionist iemand op het vliegveld aan de telefoon en blijkt dat we op twee lijsten staan; ook op die van een vlucht met tussenstop, waarvoor de mensen nu bijna moeten boarden. Vandaar de paniek. Maar het is dus een misverstand. We worden gewoon om 19.00 uur opgehaald, nadat we tenminste allemaal heerlijk gedoucht en gegeten hebben!

    De vlucht naar Salvador duurt ongeveer twee uur en als we bijna gaan landen, hebben we een schitterend uitzicht op de verlichte stad. Het lijkt wel een schatkist met heel veel goud en edelstenen! Via Airbnb hebben we het appartement van Lis geboekt, met uitzicht op zee in de wijk Barra. Lis had ons aangeboden om ons voor minder dan het taxitarief van het vliegveld te halen en was dat nog steeds van plan toen bleek dat we veel later zouden aankomen. Maar omdat er iets tussen was gekomen, had ze een vriend, Mr. Joelson, gestuurd, die ons met een papiertje met onze naam erop stond op te wachten. Ideaal. Het is wel een half uurtje rijden en het valt ons op hoe levendig de stad nog is op dit uur met allerlei kraampjes en veel mensen op straat. Het is ook tropisch warm hier. Heerlijk na die 17 graden in Bonito! Bij het appartement komen Lis en haar vriend ons verwelkomen en ze helpen ons om de tassen drie lange trappen op te dragen. Het appartement ziet er mooi en gezellig uit en de slaapkamers hebben uitzicht op zee. Er zijn twee badkamers. Lis schenkt ons een koud, gefilterd watertje in en laat ons dan alleen met de mededeling dat ze in het appartement naast ons is en dat we haar altijd kunnen appen. Het is inmiddels 24.00 uur. De kinderen onderhandelen nog even over wie er op het tweepersoonsbed in hun kamer mag en wie op het eenpersoons. Simon is de gelukkige, maar schuift zijn grote bed gezellig tegen dat van Julie aan, zodat het toch lijkt alsof ze in één groot bed liggen!

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *