Bonito

  • frankenjoyce
  • Tagged , ,
  • 08/06/2016
  • Vandaag is het ineens wel 20 graden kouder dan gisteren! Na het ontbijt – broodje, grote stukken cake, fruit, fruitsap en heerlijke koffie dat we zelf in de keuken kunnen halen – doen we snel wat warmers aan! En aangezien we eigenlijk geen schone kleren meer hebben, informeer ik naar de lavanderia. Die is helaas hartstikke duur! Je moet voor elk kledingstuk apart betalen! Dan maar met de hand… Daar zijn gelukkig wel wasbakken, een stuk zeep en waslijnen voor en ik ben er de hele ochtend mee zoet.

    Het is echt jammer dat het zo koud is, want het zwembad is prachtig, de hangmatten zien er aanlokkelijk uit en je kunt hier echt gezellig zitten onder de overkapping met lange tafels en een pouletafel! De meiden uit Brussel huren vandaag een fiets voor een tocht naar een rivier met mooie vissen, maar het is te koud om te zwemmen. Frank boekt bij de receptie onze tour naar Rio da Prata voor morgen, de dag met de beste voorspellingen de komende week. Maar echt warm wordt het niet…

    Río da Prata
    De volgende dag schijnt in de ochtend het zonnetje even en doen we na het ontbijt een bakkie bij het zwembad. Om 10.00 uur nemen we afscheid van Julie en Eveline, die verder reizen naar Campo Grande. Wie weet komen we ze later nog tegen in Iguazú.
    Wij worden om 11.00 uur – een half uur te vroeg – opgehaald door een prive-chauffeur (met privévervoer hoefden we niet op een andere tourgroep te wachten en het was nog goedkoper ook), die ons naar de glasheldere junglerivier Rio da Prata brengt voor de sprookjesachtige snorkeltour, die we hier 15 jaar geleden hebben gedaan en die we graag met de kinderen willen overdoen. Het is ruim een uur rijden langs weelderig boerenland met witte koeien, die soms roze lijken door de rode modder, palmbomen, nandu’s en af en toe een toekan. De chauffeur vertelt dat we een aardige kans hebben om een reuzemiereneter te zien, die we deze keer in de Pantanal gemist hebben. Gezien de afbeeldingen op de gele bordjes langs de weg, moeten ze hier inderdaad regelmatig oversteken. Het laatste stuk leidt ons over een onverharde weg, waar de koeien met tegenzin voor ons opzij gaan. Dan komen we bij het grote restaurant met veranda en grote tuin, die we ons nog kunnen herinneren. Hier zal de chauffeur op ons wachten totdat we terug zijn van de snorkeltour. Alles ziet er wat commerciëler en georganiseerder uit dan toen we hier voor het eerst kwamen. Er is ook een winkeltje bijgekomen en een apart toilet- en omkleedgebouw. We snappen waarom de chauffeur ons eerder heeft opgehaald, maar wij hebben voor de lunch ons eigen brood mee. We moeten toch op het budget letten om te voorkomen dat we aan het einde daarvan een te groot stuk reis overhouden;-).

    Na ons brood opgegeten te hebben en de rode en groene papegaaien in de bomen te hebben bewonderd, zijn we aan de beurt om onze wetsuits en snorkelspullen op te halen bij het daarvoor bestemde loket. De man achter dat loket geeft ons op het zicht precies de goede maten. Ook van de schoentjes! Knap! En de spullen zijn splinternieuw. Zodra we alles aan hebben, legt de gids aan de hand van een geschilderde poster uit welke route we zullen volgen. Vanaf het punt waar we met de vrachtwagen naartoe rijden, zullen we eerst een stuk over een pad door de jungle lopen. De vorige keer was dat heel spannend, omdat we toen achtervolgd werden door een wild zwijn met jongen. Deze keer komen we pecari’s tegen, maar die zijn eerder schuw dan agressief. Soms steken we een bruggetje over over een mooi helder stroompje. De kinderen vinden het hier precies op de Market Dome in Centre Parcs lijken, maar dan in de echte natuur, zonder winkels en restaurants.

    Dorado’s en Pacu’s
    We gaan op een andere plek de rivier in dan 15 jaar geleden. Op de steiger moeten we even wachten; een schoolgroep, die nog moet leren snorkelen is ons voor. Je zal hier maar met schoolreisje heen gaan! Als we eenmaal in het water liggen, waarin het minder koud is dan op de kant, zijn we blij verrast over hoeveel moois we zien onder water. We hadden gevreesd dat het zicht minder zou zijn vanwege het donkere weer, maar in dat glasheldere water kunnen we gewoon heel ver kijken. De grote goudgele Dorado’s en zwarte Pacu’s zijn het indrukwekkendst, maar ook de rivierbodem zelf met alle waterplanten, rotsen en takken is al mooi om te zien. Met de gids voorop laten we ons met de stroming meedrijven tot een punt waar we klappertandend een stukje lopen om een te grote stroomversnelling te ontwijken. Dan gaan we het water weer in en komen we langs koude onderwaterbronnen, waar het zand op de bodem borrelt alsof het kookt. Er is ook een houten een steiger, half onder water, waar kleine visjes hapjes van je benen proberen te nemen. Simon en Frank proberen naar zo’n bron te duiken, tegen de stroming in. Christiano, een Braziliaanse groepsgenoot, biedt aan om een foto van ons te maken met zijn waterdichte camera. We gaan de rivier uit op de plek waar we er 15 jaar geleden in gingen. Toen zaten er heel veel groene en gele vlinders op de betonnen kant, maar omdat de zon niet schijnt, zijn ze er nu niet. Toch vonden we deze tocht onder water nog mooier dan de vorige keer. Daarna is het nog een stukje lopen door de jungle naar het punt waar we de wetsuits uit kunnen doen en onze kleren weer aan. Met klotsende schoentjes lopen wij in hoog tempo voor de groep uit, omdat we zo nodig moeten plassen! Bij de kleedhokjes is echter geen wc. Snel wetsuits uit en het bos in! In de vrachtwagen met bankjes in de open achterbak, die ons terugbrengt naar het restaurant, mogen de kinderen lekker warm naast de chauffeur in de cabine zitten.

    NOVATEK CAMERA
    NOVATEK CAMERA
    NOVATEK CAMERA
    NOVATEK CAMERA

    Vervolgens brengt onze privé-chauffeur ons in een klein uurtje terug naar Bonito, waar we ons in het centrum laten afzetten. In het Havaianas-winkeltje kopen Julie en ik nieuwe slippers. Simon kan helaas niet slagen, omdat ze niet lekker zitten. Dan drinken we wat in de Taboa Bar en besluiten er ook te blijven eten. Er is een zwart-witte kitten, die helemaal kopjes gevend en spinnend bij Julie op schoot komt zitten.

    Ander plan
    De dag erna brengen we voornamelijk onder de overkapping van het Hi Hostel door, waar het eigenlijk te koud is om te zitten, maar in onze kamers hebben we geen internet. En we moeten knopen doorhakken voor het laatste deel van de reis. Na Bonito willen we naar de watervallen van Iguazú en dan als afsluiting naar een mooi strand ten zuiden van Rio. Daarvoor hebben we van Ben en Sally, die we in Potosí hebben ontmoet, de tip Parati en zelfs een contactpersoon daar gekregen. Het is een mooi koloniaal stadje aan een prachtig strand en je kunt vandaar uit naar een autoloos eilandje. Maar…het is nu zo koud in het zuiden van Brazilië… De vorige keer was het hier tropisch, maar toen was het ook oktober. Voor het weer dat bij ons plaatje voor een relaxte afsluiting aan een strand past, moeten we veel verder naar het noorden! Iguazú ligt echter nog 15 uur bussen van hier naar het zuiden… Van de kinderen hoeft dat niet en wij zijn er al een keer geweest. Hoewel we eigenlijk vinden dat we het niet kunnen maken om Iguazú over te slaan, boekt Frank toch voordelige vliegtickets van Campo Grande naar Salvador de Bahía! De stad met de meeste Afrikaanse invloeden, waaronder capoeira, waar we ook altijd al eens heen hebben gewild!

    In de namiddag vragen Renato en Bruna, een jong stel uit Sao Paulo dat hier een korte vakantie houdt en een huurauto heeft, of we een lift willen naar het centrumpje. Dat willen we wel, gezellig. In het centrum gaan we ieder onze eigen weg en spreken we over een uur af bij de Taboa bar. Julie koopt nog een t-shirtje dat ze gisteren al had gezien. Wij zijn het eerst bij de bar en gaan alvast aan een tafeltje zitten. Het zwart-witte katje is er ook weer, maar als Bruna hem ziet, weet ze niet hoe snel ze weg moet komen. Gelukkig hadden we nog niets besteld. Het blijkt dat ze een enorme fobie heeft voor katten. Dan nemen Bruna en Renato ons mee naar een echt Braziliaans restaurant, waar we heerlijk eten. Het zijn zo’n beetje dezelfde gerechten als we in de Pantanal op hebben. Renato en Bruna raden ons aan om vanuit Salvador naar Morro de Sao Paulo te gaan, een autoloos eiland met mooie stranden maar ook een gezellig centrum.

    Campo Grande
    Vanuit Bonito nemen we een door ons hostel geregeld minibusje naar Campo Grande, de hoofdstad van Mato Grosso do Sul. In mijn herinnering is het een niet al te groot gaucho-stadje, maar daar lijkt het helemaal niet op. Het is gewoon een grote stad, omgeven door eindeloze landbouwgronden. In het hostel waar we ons laten afzetten, krijgen we een zespersoonsslaapzaaltje voor ons vieren. In de televisiekamer, waar we een bakkie doen, zien we een documentaire over een groep professionele bmx-ers en een reisprogramma van twee Australische gasten, die in India een oud autootje kopen en vervolgens in elke staat van India willen surfen. Erg leuk om te zien! We eten die avond in het food court van de grote shopping mall, die op loopafstand van het hostel ligt.

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *