Pantanal (1)

  • frankenjoyce
  • Tagged , ,
  • 29/05/2016
  • De recensies op internet van de twee tourbureau’s, waarvan we bij de grens mannen hadden gesproken, zijn wisselend of zelfs slecht. Daarom stuurt Frank een mailtje naar Gil van Discovery. Die heeft lovende beoordelingen op Tripadvisor, maar zit wel in Campo Grande in plaats van in Corumbá. Maar Gil regelt wel transport vanaf ons hostel hier en hij maakt een familieprijs voor verblijf in de goedkoopste accommodatie, namelijk overdekte hangmatten. Voor dat laatste hadden we sowieso gekozen, want dat vinden we juist leuk! Na de tour kunnen we direct worden afgezet in Bonito, de plaats met de glasheldere junglerivier, die we graag aan de kids willen laten zien. Goed geregeld!

    Op vrijdag 13 mei worden we tot onze verbazing opgehaald door het mannetje met de zwarte baard van het slechtst aangeschreven tourbureau, die we bij de grens hadden gesproken. Gil heeft hem ingehuurd om ons naar de Pantanal te brengen en hij heeft weer zijn neef ingeschakeld, die we nu gaan ophalen bij het hostel van dit tourbureau. De neef spreekt beter Engels, verklaart hij. We wachten even in de auto, totdat de breedgeschouderde neef met het vlechtje in zijn baard achter het stuur plaatsneemt. We moeten eerst nog even tanken en ergens langs voor een autoband ofzo. Dat laatste zonder succes, maar dan vertrekken we echt. Het is ongeveer 2 uur rijden en onze chauffeur rijdt flink door. Hij mindert geen vaart bij de borden die aangeven dat er reuzenmiereneters, herten of tapirs kunnen oversteken. Gelukkig gebeurt dat niet! Auto’s die net uit het Pantanal-gebied komen, zitten helemaal onder de roestbruine modder. Soms zo egaal dat het lijkt alsof ze in die kleur zijn gespoten! De chauffeur blijkt Murillo Reis te kennen, met wie Frank en ik 15 jaar geleden de Pantanal in zijn geweest. Hij schijnt nu een lodge te hebben, diep in de Amazone.

    Kanotocht bij Passo do Lontra
    Uiteindelijk rijden we een onverharde weg op. Bij een bielsen bruggetje over een stroompje waarin kleine kaaimannen in het zonnetje liggen, verwachtte de neef, dat er iemand zou zijn om ons verder te brengen. Maar er is niemand en de bekende die voorbijkomt in een Jeep vanuit de tegengestelde richting, weet ook van niets. De neef belt iemand op en brengt ons dan bij een soort herberg een eindje verderop. Het is half twee geweest en we maken van deze stop gebruik om even naar de wc te gaan en een (meegenomen) broodje te eten. Dan worden we opgehaald door een vrachtwagen met een grote aanhanger, overdekt door zeildoek en met bankjes voor toeristen. Daarmee worden we naar ‘Passo do Lontra’ gebracht; een houten hotel op palen boven het bruine water van de overstroomde rivier. Over een loopbruggenstelsel brengt een gids, die een paar woordjes Engels spreekt ons naar het kantoortje in het hotel om te betalen. We zien een capibara zwemmen en er drijven veel kaaimannen rond hier.

    IMG_3293

     

     

     

     

     

    De man achter het bureau waar we moeten betalen, vraagt eerst een bedrag dat iets hoger ligt. Als Frank het afgesproken bedrag op de rekenmachine laat zien, belt hij even en daarna is het goed. Het gaat er allemaal niet bepaald verwelkomend aan toe en het is onduidelijk waar we nu zullen verblijven en wat het programma verder is. We eten nog een meegenomen broodje en lopen wat rond over de houten steigers, waar vanaf we mooie vogels zien rondvliegen. Onder andere de ‘red crestend cardinals’ met hun vuurrode kopjes en ‘Amazon kingfishers’; grote kleurige ijsvogels. Het is benauwd en nodig om ons in te smeren met repellent tegen de muggen. Dan vertelt de gids dat we straks gaan kanoën en dat we bij de aanlegsteiger kunnen wachten. Daarna wachten we nog een uur in de boot, waarmee de gids ons met de kano’s stroomopwaarts zal brengen, zodat we daarna met de stroom mee terug kunnen kanoën. Voordat we vertrekken voegt een leuk jong stel zich nog bij ons. Als ze komen aanlopen, lichten Julie’s ogen al blij op, omdat ze hoort dat het Nederlanders zijn! Het zijn Gouke en Else uit Utrecht, die drie weken in Brazilië op vakantie zijn.
    IMG_3151

     

     

     

     

     

    Het kanotochtje is een aardige activiteit, maar hier zijn we niet voor gekomen en het was het zeker niet waard om zo lang op te wachten! Bij de boottocht, hadden we ons een riviersafari met een gids voorgesteld… We hebben wel een toekan zien vliegen en we hebben geluiden van apen in een boom gehoord.

    Fazenda São Joâo
    Uiteindelijk worden we met de vrachtwagen toch een stuk verder de Pantanal in gebracht, dan we vreesden. Helaas is het al donker als we langs onder water gelopen landerijen met hier en daar een palmboom op Fazenda São João aankomen. We worden verwelkomd door Tony, die onze gids zal zijn de komende dagen. Onder zijn zwarte cowboyhoed komen zwarte krullen vandaan en hij merkt op dat Simon hetzelfde ‘big hair’ heeft als hij. Dat schept gelijk een band! Langs de paardenstallen, een groot rond prieel met hangmatten en een grasstrook met aan weerskanten ondergelopen land, wijst hij ons naar onze slaapzaal; een ruim houten onderkomen met muskietengaas voor de grote raamopeningen. Er hangen rechts voorin, keurig vier hangmatten met dekens voor ons klaar. En links achterin hangen de twee hangmatten van het Schotse stel Jay (meisje) en Luke, dat ongeveer een jaar door Midden- en Zuid-Amerika reist. Gouwe en Else hebben een kamer vlakbij het ronde restaurant dat rond een grote palmboom is gebouwd. Alles ziet veelbelovend uit!

    Na het avondeten – een buffet met rijst, bonen, kippenpootjes, rundvlees, spaghetti,salades en farola (geroosterde maniokbloem met gedroogd vlees) – neemt Tony ons mee voor een korte wandeling. Onder de donkere sterrenhemel neemt een familie capibara’s een bad in het zwarte water van de overstroomde landerijen. Capibara’s blijven altijd dicht bij het water, waar ze met een plons inspringen, zodra er gevaar dreigt. In dat water liggen echter wel veel kaaimannen, die een gevaar vormen voor de baby-capibara’s… Het is een prachtig gezicht om die grappige reuzencavia’s in het water te zien tussen de bijna lichtgevende, witte waterlelies (camelot), die zich alleen in het donker openen. Overdag blijven ze gesloten, ter bescherming tegen de zon. Iets verderop zien we in het licht van Tony’s zaklamp een hertje, verscholen tussen stammen en takken. We gaan niet te ver, want dat is in het donker niet veilig. Op de terugweg zien we in de verte nog een vosje en onder een stapel planken een aardige vogelspin.

    Terug bij de fazenda, installeren we ons – na een kort bezoek aan de douches en wc-tjes, die door het licht op dat moment ook erg populair zijn bij de muggen en andere insecten, diagonaal in onze hangmatten. De wekker staat op 5.30 uur, want het ontbijt is om 6.00 uur, zodat we om 7.00 uur op safari kunnen!

    2 thoughts on “IMG_3403Pantanal (1)

    1. Hoi Frank, Joyce, Julie en Simon,

      Wij kunnen alles wat jullie beschrijven beamen, het was super! En nog excuses voor het lange wachten in de kano 😉
      Wij zijn inmiddels weer thuis en moeten het doen met de foto’s. We hebben er ook een paar van jullie, naar welk emailadres kunnen we deze sturen?

      Simon, hoe gaat het met je Diabolo-show?
      We wensen jullie nog een paar geweldige weken toe met z’n vieren!

      Groetjes van Else en Gouke

      1. Ha Elske en Gouke,

        Wat leuk even van jullie te horen. Alles ook goed met jullie? Was inderdaad prachtig in de Pantanal. We zullen jullie ook wat van onze foto’s sturen dan hebben jullie gelijk ons mailadres. Simon moet het weer zonder Diabolo doen, maar hij vond het erg leuk. Wellicht pakt hij het thuis weer op. Tijd vliegt, we hebben nog een kleine twee weken en dan vliegen we weer terug naar ons kleine kikkerlandje. Bedankt en tot mails.
        NB Heb jullie berichtje iets aangepast, zoals jullie wellicht zien. Ik denk dat jullie wel zullen begrijpen waarom :-).

        groetjes van ons allemaal
        Frank, Joyce, Julie en Simon

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *