Jaguar voor moederdag!

  • frankenjoyce
  • Tagged , ,
  • 25/05/2016
  • Op Moederdag ontbijten we om 7 uur brood met omelet en om acht uur rijden we de roodbruine zandweg weer op in de Toyota Surf. Frank zit voorin, de kids en ik op de achterbank en Hernán en ranger Alquiera zitten op de reserveband in de achterbak. Het schattige vosje dat we voor vertrek alweer bij het hek zagen liggen, gaat ons uit de weg.

    IMG_2862

     

     

     

     

     

    Onze blik is op de weg voor ons gericht, hopend op overstekend wild, maar de groene wildernis langs de weg is ook al de moeite waard; enorme cactusbomen, bloeiende ‘flesbomen’, verschillende soorten palmbomen… En in de bomen zien we geweven, druppelvormige hangnesten, soort inglo-nestjes van klei, kartonachtige wespennesten en grote zwarte termietennesten. Dan roept Alquiera ineens: ‘Tigre!’. Juan Carlos trapt op de rem en door de vuile achterruit zien we onmiskenbaar het silhouet van een jaguar op de weg staan. Snel stappen we uit, maar de jaguar verdwijnt weer in de struiken. Juan Carlos rijdt een stuk verder en zet de auto dan weer stil. Afwachtend kijken we door de achterruit, die nu omlaag is geklapt voor een helderder beeld. En ja, hoor, de jaguar komt de weg weer op. We stappen uit en lopen achter de ranger aan, die zachtjes maar snel in de berm langs de dichte begroeiing richting de machtige kat loopt. Prachtig! We kunnen haar super goed zien en Frank krijgt ruim de tijd om geweldige foto’s te maken! Voordat ze weer tussen het groen verdwijnt, loopt ze nog een stuk over de weg voor ons uit. ‘Qué suerte!’ ‘Wat een geluk!’ De gidsen zijn net zo uitgelaten als wijzelf! Dit is pas de vierde jaguar, die ze zien dit jaar! En wat hebben we haar goed gezien! Op klaarlichte dag en niet bepaald in een flits! Alquiera bindt in de buurt waar de jaguar uit de struiken kwam, een camera aan de stam van een struik. Het felroze lintje dat hij erboven aan een tak strikt, markeert de plek van deze ‘cameratrap’.

    Na een stukje rijden, waarbij een zwarte hermelijn de weg overschiet, gaan we nog een stukje lopen. Het wordt warm in de doorgebroken zon en in de regenplassen in de moddersporen op de weg, zitten heel veel vlinders te drinken; witte, gele, rood-zwarte.. Onder een struik ontdekt Julie een mooie landschildpad. Alquiera pakt het in zijn schild gedoken beestje even op om te bekijken en aan het holle onderschild vast te stellen dat het een ‘macho’ (mannetje) is.

    IMG_2956

    IMG_2987

     

     

     

     

    Weer terug in het kamp, hebben we na de lunch een rustpauze, waarin Julie nog een vlinderarmbandje knoopt. Dan is het tijd voor de middagsafari én voor onze gidsen en de bewakers bij de hefboom, tijd om te ‘hamsteren’, zegt Julie. Op gezette tijden hebben de Bolivianen namelijk allemaal een dikke wang, gevuld met cocablaadjes. Ze gebruiken een boterhamzakje vol per dag. Gecombineerd met iets wits uit een klein potje, geeft het ze nieuwe energie. We merken overigens niets van ‘stoned’-heid of iets dergelijks.

    Deze keer laten we de auto staan en lopen we met Hernán en Alquiera dezelfde weg weer op, die echter steeds weer andere verrassingen voor ons in petto heeft. We zien weer heel veel vlinders, verse sporen van tapirs en we ruiken en horen duidelijk pecari’s (wilde zwijntjes). Het ondoordringbare struikgewas met hier en daar rotsblokken ertussen, ziet er ook hetzelfde uit als het zwijnengebied dat we in Frankrijk kennen. Maar net als daar, krijgen we de zwijntjes niet te zien. De ranger en Simon, die de gids altijd op de voet volgt om niets te missen, krijgen een grote gele slang te zien. Aan de dikte van het laatste stukje staart dat ik nog net het groen in zie glippen, is te zien dat het een enorm exemplaar moet zijn geweest.
    Als we weer terug zijn bij het kamphuis, gaat de zon glorieus onder. We drinken wat water en zoeken verkoeling op de veranda. Het buurtvosje komt weer even poolshoogte nemen en Frank probeert de bliksemschichten aan de horizon vast te leggen. Zodra we echt worden opgegeten door de muggen, gaan we naar binnen.

    Na het avondeten gaan we er nog een keer met de auto op uit. De maan lacht ons als een dunne smiley toe en de sterrenhemel is weer adembenemend. Af en toe wordt alles even verlicht door een bliksemschicht. Het heeft ook wel even geregend, maar nu is het weer droog. Hier en daar schieten er weer rode oogjes van vogels weg en deze keer hebben we het geluk een tapir te zien oversteken in het licht van onze koplampen. Ook zien we konijntjes, vosjes en ineens hele grote zwarte beesten, die we eerst niet thuis kunnen brengen…Het zijn koeien! Julie ziet ook nog een keer het achterlijf van een grote kat in de duisternis verdwijnen. We stappen even uit bij een groot hek. Best spannend in het pikkedonker. Alleen de gidsen en de kinderen hebben een zaklamp. De sterrenhemel en de dansende vuurvliegjes zijn sprookjesachtig. Dan voelt Simon dat hij gestoken wordt en raakt een beetje in paniek als hij die steken ineens overal op zijn lichaam voelt! Hij was in een mierennest gaan staan en die middelgrote, zwarte bijters verspreiden zich dan razendsnel door je broekspijpen omhoog! Snel de auto in, schoenen en broek uit en bij het licht van de zaklamp zo goed mogelijk alle mieren wegslaan!

    Op onze dag van vertrek komen we voor dag en dauw (5 uur) van onze lattenbodem voor de laatste safari over de avontuurlijke weg, die ons inmiddels aardig vertrouwd is. Net als Julie gisteravond, zien we een achterlijf van een jaguar in het groen verdwijnen, maar verder komen we twee uur lang niets tegen. Wel komen we nu, tapirsporen volgend, allemaal in een mierennest terecht en ervaren we wat Simon al wist; hoe het is met bijtende mieren op je benen, in je lies en onder je shirt. Onze drie begeleiders vinden het blijkbaar jammer voor ons dat we geen succes hadden deze ochtend, want na het ontbijt komen ze vragen of we toch nog even naar een andere plek willen om te kijken of daar wat te zien is. Ze zijn echt onvermoeibaar en super lief! Maar we vinden dat we ons geluk al niet op kunnen en we hebben nog een lange terugrit voor de boeg, dus we bedanken en zeggen dat het zo al geweldig is.

    Als we onze spullen weer hebben ingepakt en klaar zijn voor vertrek, nemen we afscheid van ranger Alquiera, die Frank vraagt wanneer we wéér komen. Daarna gaan we weer met zijn vieren op de achterbank, zodat Hernán naast Juan Carlos kan. Op de lange onverharde weg naar de bewoonde wereld, zien we nog een grote, groengele slang, een groep kleine aapjes en een gordeldiertje, waarvoor beide gidsen de auto uit springen en de struiken induiken om hem te vangen. Het opgerolde diertje ziet er super schattig uit in de hand van Juan Carlos. Als hij hem weer vrij laat, wachten we even tot hij weer veilig over de rand van de weg is geklommen, voor we verder rijden.

    IMG_3086

     

     

     

     

     

    In San José de Chiquitos zet Juan Carlos ons af bij het schitterende, luxe hotel Vila Chiquitana dat we via booking.com hebben geboekt. We nemen afscheid en terwijl wij nu heerlijk kunnen relaxen in een mooie kamer met geweldige badkamer, rijdt Juan Carlos nog 4 uur terug naar Santa Cruz, waar hij woont. Hernán moet van daaruit nog twee uur verder naar zijn woonplaats! Wat fijn dat San José op de route van de nachttrein naar Corumbá (Brazilië) ligt en dat we morgenavond dus hier op de trein kunnen stappen, in plaats van in Santa Cruz!

    In de namiddag eten we als late lunch een tosti in de tropische tuin, waar twee tamme, aanhankelijke hertjes wonen en waar de kinderen vanuit het zwembad hun eerste toekan in een palmboom zien neerstrijken! Another day in paradise!

    2 thoughts on “IMG_2891Jaguar voor moederdag!

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *