Auckland

  • frankenjoyce
  • Tagged ,
  • 20/03/2016
  • Na een voordelige en voorspoedige vlucht met China Airlines, klinkt om 8.00 uur een grappig ‘Chinglish’ door de luidsprekers om aan te kondigen dat we zijn geland op Auckland. Het is gelukkig gelukt met de huurauto, dus nadat we de bagage hebben verzameld, worden we buiten opgepikt door een busje van het Ezi-verhuurbedrijf dat ons naar de verhuurlocatie brengt. Zo, hebben we in ieder geval een auto. En op Franks telefoon hebben we ook nog internet om verder te zoeken naar accommodatie. Op een parkeerplaats in de buurt van een winkelcentrum, waar Frank nog even een nieuw notitieboekje koopt, wachten we het antwoord van weer een nieuwe Aibnb-aanvraag af. We besluiten alvast naar de betreffende buurt te rijden. Via Carter Road rijden we een heuvel op, waar de ene na de andere prachtige villa staat. Auckland is een prachtige, groene stad. Op een veldje langs deze heuvelweg, zie ik pukeke’s lopen! Bijzondere inheemse hoenders met een zwart lijf, blauwige hals en forse, rode snavels. We stoppen even om ze op de foto te zetten.

    IMG_8776

    Daarna rijden we langs een prachtige villa, die op internet als bed- and breakfast staat aangegeven, maar daar is aan de buitenkant niets van te zien. Julie en ik bellen aan en lopen bij geen reactie even rond het huis. De prachtige tuin heeft prachtige zitjes en een grote speeltuin. Helaas is er niemand te bekennen en rijden we maar weer door. Dan krijgen we bericht van een Airbnb-adres dat het goed is. Over een half uurtje mogen we komen. In die tijd rijden we naar de goede buurt en halen we boodschappen bij de Countdown.

    De oprijlaan van de grijze, tinnen villa loopt over twee banen tegels steil omlaag! Blij dat ik niet hoef te rijden. De voordeur staat open en voorzichtig lopen we ‘Hello’ roepend naar binnen. Daar is Johanna. Leuke, spontane meid van een jaar of 30, blonde paardenstaart, kort rokje. Is is tussen haar werkafspraken (als accountmanager) door even naar huis gekomen om ons te ontvangen. Ze laat ons onze kamers zien en gaat er dan weer snel vandoor met haar hoge hakken los in haar hand. Met blote voeten rijdt ze haar steile oprit op. Wij pakken de boodschappen uit en dekken de tafel voor de lunch. In de hoge dennenboom waar we vanaf de eettafel op uitkijken, zit de tweede inheemse vogel die we vandaag op de valreep in Nieuw-Zeeland toch nog te zien krijgen: de kererū, oftewel de Nieuw-Zeelandse vruchtenduif. Hele mooie grote donkergroen met paarse duif met witte buik en rode snavel. Vanuit het raam zet ik hem op de foto, maar helaas is het licht net verkeerd om de kleuren goed te zien.

    imageOm een uur of 17.00u maken we kennis met Danny, de man van Johanna. Hij komt net uit zijn werk om zich snel om te kleden en naar het strand te gaan, dat hier vlakbij is. Hij is trainer van de reddingsbrigade en geeft een training vanavond. Maar eerst heeft hij nog wel even tijd om met Simon en Frank te long boarden op de sporen van de steile oprit. Gelukkig hebben ze al hun tanden nog. Als hij na een paar ritjes de speculaasjes op tafel ziet staan, die wij vandaag in de supermarkt vonden, vertelt Danny dat Johanna’s moeder die normaal altijd meebrengt. Johanna’s moeder is namelijk Nederlandse. Johanna vertelt later dat ze een klein beetje Nederlands verstaat, maar het niet spreekt. Haar vader is Iers.

    Op onze ene laatste dag in Nieuw-Zeeland, sturen we weer eens een pakket naar huis om onze tassen lichter te maken. Het werd een pakket van 8 kilo met onder andere Simons long board, surfpak, kaartjes en folders voor in de plakboeken en de plakboeken zelf. Helaas moet het met de dure airmail, want er is geen bootservice…

    Op aanraden van Danny, nemen we daarna de ferry vanaf de gezellige winkelwijk Devonport naar het centrum in Auckland. Mooi tochtje, een beetje Sydney in het klein, maar dan met een kleinere brug en zonder opera-gebouw. imageVanaf de ferry lopen we een bruggetje over, zo de indrukwekkende jachthaven in. Prachtige onbetaalbare boten. Leuk om even naar te kijken. Er is hier ook een brede trap waar vanaf je in de haven kunt zwemmen in een klein afgezet zwemgedeelte. Bij een barretje met uitzicht op een groot roestig containerschip uit Korea, nemen we wat te drinken. Het is heerlijk, zonnig weer. Alles ziet er vrolijk uit. In het centrum nemen we een heel speciaal ijsje bij Giapo, de enige haute ice cream bar, die we ooit gezien hebben. De service met extra bekertjes water en vochtige doekjes om je handen en mond af te vegen is uitstekend. s’Avonds eten we ‘thuis’ en daarna kletsen we nog een tijdje met Danny en Johanna, die na hun werk, net als gisteren, weer ‘nat’ thuiskwamen na hun dagelijkse duik in zee. Geweldig als je zo dicht bij het strand woont!We hebben het onder andere over de nieuwe vlag, die veel mensen willen in Nieuw-Zeeland – zonder Union Jack en met de zilveren veer van de Maori’s, het verschil in hypotheekmogelijkheden in NZ en Nederland (verschil is niet groot) en het groeiende aantal Chinese immigranten die meer geld hebben om de huizen hier te kopen dan Nieuw-Zeelandse jongeren.

    Omdat we pas om 19.20u vliegen, hoeven we niet zo vroeg weg de 26ste. We mogen zo lang we willen in het huis van Johanna en Danny blijven, zodat we rustig aan kunnen doen met inpakken. We draaien nog een wasje en laten wat Nederlandse kinderboeken achter, die de kinderen al uit hebben en die we niet meer mee willen sjouwen. Johanna’s moeder kan er vast wel iets mee. Om 15.00 uur rijden we naar het vliegveld. De glimlach gaat niet van mijn gezicht. We gaan naar Buenos Aires! Eindelijk weer naar Zuid-Amerika, ons favoriete continent dat sinds onze eerste wereldreis een speciale plek heeft in ons hart. Ik ben benieuwd wat de kinderen ervan zullen vinden. Bij hen staat Afrika vooralsnog op nummer 1.

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *