Een avond bij Marise in Christchurch

  • frankenjoyce
  • Tagged ,
  • 20/03/2016
  • Om een uur of drie rijden we de oprit op van het huisje dat we voor vannacht op het nippertje nog hebben kunnen huren. Zoals afgesproken met de eigenaresse, vinden we de sleutel in de gele fruitmand op de buitentafel. Het witte, houten huisje ziet er erg mooi, gezellig en schoon uit. Op het barretje ligt een welkomstbriefje met de wifi-code. Ook staan er koffie/thee en koekjes klaar. Marise, van wie we nog niet weten of ze hier nu zelf ook woont of niet, zal om 17.00 uur even thuiskomen, maar daarna moet ze waarschijnlijk weer weg. We zetten onze spullen in de kamers die open staan en waarvan we wel zeker weten dat die voor ons zijn bedoeld. Dan doen we een bakkie in de tuin op de mooie houten veranda met grote tafel en bank erlangs. Alles is van hetzelfde grijs geworden hardhout gemaakt. Zoiets vinden we ook wel mooi voor achterin onze eigen tuin! Het hele huisje is trouwens precies naar onze smaak!

    Terwijl de kinderen naar woonprogramma’s kijken op de tv in de huiskamer met schouw en boekenkast, zoeken Frank en ik op internet naar accommodatie in Auckland, waar we morgen om 6.30 uur heen vliegen, voor de laatste twee nachten in Nieuw-Zeeland. Het valt niet mee. Alles lijkt vol te zitten en bij de Aibnb-mogelijkheden die we vragen hebben ze geen plek of zijn geen kinderen welkom! Dit is de tweede keer dat we meemaken dat er geen kinderen welkom zijn. En allebei de keren was het in Nieuw-Zeeland!

    Om 17.00 uur komt Marise thuis. Ze heeft donker haar en prachtige blauwe ogen, die mooi bij haar blauwe jurk staan. Ze doet snel haar hoge hakken uit en stelt voor om een wijntje te drinken. Dat doen we aan die gezellige tafel in de tuin, waar we twee grote oranje Monarch vlinders voorbij zien fladderen. Marise vindt Julie en Simon erg leuk. Julie doet haar denken aan haar eigen dochter, Isabella, die ook zulk lang haar heeft en ook danst. Overigens heeft Marise zelf professioneel gedanst toen ze jonger was. Isabella is nu al 20 en ‘helaas’ het huis uit. Op de foto zien we dat het inderdaad zo’n zelfde type als Julie is. Marise heeft ook nog een knappe zoon, Finn, die ook al volwassen is en o.a. in een band speelt. Vanavond òf anders vrijdagavond gaat Marise met haar broer naar Cirque du Soleil. Toevallig hadden wij daar, toen we aankwamen in Christchurch, posters van gezien en ook nog gekeken voor kaartjes. Maar die waren er inderdaad toen alleen voor vandaag en tot laat in de avond. Dat hebben we maar niet gedaan, aangezien we om 4.00 uur op moeten om onze vlucht naar Auckland te halen. Ik had gedacht om wat vroeger te eten vandaag en echt vroeg naar bed te gaan, maar het is veel te gezellig bij Marise. Bijzonder toch hoe je aan de andere kant van de wereld ineens bij iemand thuis kan zitten met het gevoel dat je al jaren goede vrienden bent! Als Marise uiteindelijk weet dat haar broer kaartjes voor vrijdag heeft, haalt Frank wat boodschappen en koken we samen spaghetti met boontjes, salade en stokbrood. En we maken nog maar een wijntje open.. We praten onder andere over de reis, Marise’s levensloop, ons werk en over hoe het is om mensen over de vloer te hebben via Airbnb. Pas had Marise een groep Russische mannen en is ze zelf bij haar zus om de hoek gaan slapen. Toen ze weggingen, had er één zijn paspoort binnen laten liggen terwijl ze de sleutel binnen hadden laten liggen, zoals afgesproken. In plaats van Marise te bellen, hadden ze in paniek haar ruit ingeslagen. Verder heeft ze nog nooit iets vervelends meegemaakt en veel mensen van over de hele wereld ontmoet.

    Als de kinderen naar bed gaan, nemen ze met een dikke knuffel afscheid van Marise. We vinden het allemaal jammer dat we hier niet langer kunnen blijven. Marise gaat ook vroeg naar bed, want zij moet er altijd om 6.00 uur uit. Frank en ik zoeken nog een tijdje zonder succes naar een onderkomen in Auckland. Wel boeken we alvast een huurauto, maar de bevestiging hebben we natuurlijk nog niet binnen. Daarna leggen we alvast al onze spullen weer in de auto. Pas om een uur of 12 liggen we er ook in. Om 4.00 uur staan we op, kleden we ons aan en sluipen we het huis uit. Te laat denken we eraan dat we de auto nog hadden moeten voltanken, terwijl we van de vorige keer al wisten, dat er nergens een benzinestation te vinden is in de buurt van het vliegveld. Helaas dubbel benzinekosten dan maar…

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *