Kool Katz (surfers)

  • frankenjoyce
  • Tagged , , ,
  • 05/01/2016
  • We moeten om 9.50 uur klaar staan bij de receptie, waar we door Kool Katz surfers zullen worden opgepikt. Weinigen zullen het geloven, maar we arriveren daar zowaar 20 minuten te vroeg! Voor het eerst valt het ons op dat hier een gezellig koffietentje is en we gaan maar even op de rand van een bloembak in de tuin zitten wachten. Het is gezellig druk in de tuin met voornamelijk hippie-achtige reizigers. Bij de ingang ligt een golfsurfboard te koop voor een prijs dat je hem eigenlijk mee moet nemen, maar ja…Waar laat je het… Uiteindelijk zien we een busje met een trailer vol surfboards aan komen rijden. Achter het stuur zit Johnny, een leuke, aardige surfleraar van begin dertig, denk ik, met een blauw petje. De eigenaar van de surfschool, de doorgewinterde surfer die gisteravond de deal maakte met Frank en Bas, heet Terry. In zijn foldertje staat dat hij de ‘Steve Irwin van het surfen’ is en dat mensen hem ook op een bepaalde Hollywoodacteur vinden lijken. Wie? Dat moeten we zelf maar uitvinden. Hij heeft inderdaad het enthousiasme van Steve Irwin, draagt alleen een verbleekte rode surfshort en loopt op blote voeten. Hij trekt een beetje met één been. Dat in combinatie met zijn gezicht en kapsel, doet mij aan Patrick Swayze denken in North and South, maar dan ouder.

    Omdat van een paar mensen niet zeker is of ze nu wel of niet meegaan, loopt hij van het busje waar wij inmiddels inzitten en de camper met twee Nederlandse stellen die achter ons aan zal rijden heen en weer, druk pratend en telefonerend. Op het laatste moment trommelt hij telefonisch een extra surfleraar uit bed, die vijf minuten later bij ons in het busje stapt. Het is de jonge Italiaan Victor uit Venetië, die vloeiend Australisch spreekt. Alleen als hij het over thuis heeft, bespeur je nog een Italiaans accent. Hij is hier al eerder een paar maanden geweest en nu is hij hier voor een jaar. Het eerste halfjaar geeft hij surfles en het tweede halfjaar gaat hij reizen. Terry verontschuldigt zich omdat hij niet meegaat vandaag. Eén van zijn drie zoontjes wordt 12 en hij gaat mee met het kinderfeestje naar een trampolinehal.
    Na langs twee andere adressen gereden te zijn om mensen op te pikken die er niet waren en in het centrum van Byron Bay de jonge, Zwitserse Hannah te hebben opgehaald, stoppen we nog bij een benzinestation om geld te wisselen. Dit kunnen ze beter in hun eigen tijd doen, maar goed, uiteindelijk arriveren we bij het mooie, kleine strandje van Shaws Bay. In de baai ernaast is een tijdje geleden nog wel eens iemand gepakt door een witte haai, maar in dit kleine baaitje dat eigenlijk een inham van de eigenlijke kust is, is het wel veilig. Johnny parkeert het busje op het gras en deelt de surfpakken en rode shirtjes voor daar overheen uit. Vervolgens worden we in tweetallen verdeeld en per tweetal dragen we twee surfboards onder onze armen naar het strandje. Julie en Simon gaan voorop. Terwijl Michelangelo, een andere Italiaanse sufleraar met opvallende tattoos en duidelijk Italiaans accent op het strand voordoet hoe we moeten op ons board moeten gaan staan zodra we door een golf worden meegenomen, zien we achter hem in de zee een grote zwarte vin voorbij komen. Pas als we er zeker van zijn dat het een dolfijn is, zijn we weer bij de les. Op het droge oefenen we nog een paar keer: handen naast je borst, opdrukken, knieën eronder, voorste en achterste voet neerzetten met tenen naar zijkant van het board gericht en gaan staan met knieën licht gebogen en schouders in lijn met het board. Het is de bedoeling dat we in het midden van het strandje, waar op dit moment bijna geen branding is, naar één van de drie instructeurs peddelen (wij kunnen een heel stuk lopen, want op het diepst komt het water tot borsthoogte) en dan geeft de betreffende instructeur ons een zetje op een goede golf en oefenen wij de techniek van het opstaan. Dit loopt gesmeerd. De kids staan er gelijk weer op alsof ze niet anders gewend zijn en het lukt Frank, Bas en mij ook aardig om op te staan. Frank heeft alleen de pech dat zijn leash steeds los schiet. Op een gegeven moment blijft hij een tijdje op het strand om foto’s van ons te maken. Simon doet de trucjes die de surfleraar voorstelt; bijvoorbeeld met een sprongetje van voeten wisselen terwijl hij op het board staat en op zijn knieën surfen met de armen gespreid als de vleugels van een vliegtuig. De hele ochtend zijn we lekker bezig met zijn vijven. Geweldig! Frank en Bas pakken ook hun eigen golven. Onbetaalbaar gezicht om ze naast elkaar naar het strandje te zien surfen! Omdat de kids steeds het hele stuk moeten peddelen, zijn ze aan het einde wel een beetje moe. Na even gerust te hebben, gaan ze toch allebei nog mee voor de laatste golven. Daarna dragen we in tweetallen de surfboards weer naar de trailer, doen we de pakken uit en spoelen we het ergste zand van onze voeten. Voldaan rijden we weer met Johnny mee terug naar de camping. Als we morgen weer gaan, krijgen we extra korting. Even over denken; we waren niet van plan om hier nog een nachtje te blijven. Terug op de camping haal ik de was van de lijn, zodat de andere campinggasten ook weer wat op kunnen hangen… Na de lunch ga ik met de kinderen naar het zwembadje, waar ik op een ligstoel een verhaal voor de site schrijf, terwijl Bas en Frank boodschappen gaan halen. Die boodschappen van Woolworth’s of Coles tikken trouwens wel behoorlijk aan! Voor de paar dingen die we dagelijks kopen, ben je toch minstens 60 Aus dollar kwijt (40 euro).

    2015-12-06 03.52.36

    De volgende dag gaan we toch nog een keertje surfen. We konden de verleiding niet weerstaan nu we er zo’n goede plek voor hadden gevonden. Op andere plekken moet je maar weer afwachten hoe de golven zijn en hoe groot het haaienrisico is! Deze keer rijden we met ons eigen camperbusje achter Johnny en Terry met de trailer aan, nadat we bij de camping hebben uitgecheckt. Omdat we bij het benzinestation waar Johnny weer geld gaat wisselen, zijn doorgereden – waarop Terry ons nog bezorgd en verbaasd opbelde, komen we wat eerder aan bij Shaws Bay. We zetten de camper in de schaduw en smeren ons alvast in met factor 50. Simon doet vandaag het surfpak aan dat we bij onze eerste camping in de buurt van Melbourne bij de vuilnisbakken hadden gevonden. Bij één arm was het een beetje kapot, maar dat konden we er gewoon afknippen. Gisteren had Simon als enige een pak aan met korte pijpen, omdat er niet zoveel kindermaten zijn. Lange pijpen zijn toch fijner met het op je board klimmen en ter bescherming tegen de zon. Als de trailer is gearriveerd en we compleet zijn met een groep mooie, blonde Zweedse meiden, lopen we weer in tweetallen met boards onder de armen het strand op. Dit keer zwemt er een dolfijn vlak langs het strand! Terwijl de rest van de groep uitleg krijgt en droog oefent, mogen wij alvast het water in. Bas gaat gelijk surfen, maar omdat de kinderen dat nog niet mochten, blijven wij nog even gewoon in het water staan in de hoop dat de dolfijn zin heeft om te spelen. Helaas hebben we hem niet meer gezien. Het surfen gaat vandaag nog beter dan gisteren, hoewel we af en toe last hebben van een terugwaardse golf, waardoor je soms ineens van je board wordt geveegd. Frank en Bas pakken hun eigen golven, terwijl de rest van ons nog zetjes krijgt van Terry en Johnny. Simon zorgt dat hij zoveel mogelijk bij Johnny in de buurt is. Terry heeft hele verhalen, noemt Julie ‘Chickie’, mij ‘Mum’ en een potige Fransman ‘Big Guy’. Ook leent hij graag Franks of Bas’ board om voor te doen hoe ze een golf moeten pakken. Vervolgens zijn ze hun board dan wel een tijdje kwijt..
    Na weer een fantastische surfochtend, nemen we afscheid van Johnny en Terry en lunchen we aan een picknicktafel onder een boom aan het baaitje. Water voor thee kook ik bij een campingplek van de camping waarnaast onze camper geparkeerd staat en Bas maakt weer tonijnsalade voor op brood. Na het eten zie ik op het strandje onder ons een opgeblazen kogelvis liggen. We blijven nog even zitten, terwijl de kids gaan kijken en nog even een duik nemen. Daarna rijden we richting Brisbane. Net voorbij de plaats Surfer’s Paradise, checken we in Main Beach in bij de gelijknamige camping. We zijn gearriveerd tussen de wolkenkrabbers en chique villa’s van de Gold Coast. Als we de tentjes hebben opgezet op ons schuine plekje, waarop we de haringen krom slaan, lopen we even naar de overkant van de weg om het strand te zien. Het is een enorm lang en breed strand, waar we hier niet op kunnen, omdat het is afgezet met hekken van oranje gaas. We kijken even naar een eenzame golfsurfer, die zijn leven waagt voor een mooie golf. Lijkt ons niet erg veilig, zeker niet rond zonsondergang, want dan gaan de haaien op jacht.

    Terug op de camping gaan Bas en Simon douchen en Frank, Julie en ik boodschappen halen. Het is een aardig stuk rijden naar het shopping centre en de Coles zit verstopt in een enorme mall waar ook een medisch centrum aan vast zit. Frank wacht in de camper, omdat we die nergens kwijt kunnen. Pfff moeten we voor die drie dingen die we nodig hebben dat hele labyrint met roltrappen en lange gangen door! Als we onze pasta op hebben, gaan we allemaal tegelijk naar bed.