Verrassing voor Simon in Swakopmund

  • frankenjoyce
  • Tagged , ,
  • 02/10/2015
  • We hadden nu de kortste weg richting Windhoek kunnen nemen, aangezien we over 5 dagen in Johannesburg moesten zijn om op de 16de de auto in te leveren en de 17de onze vlucht naar Tokio te halen, maar de kinderen en Frank hadden er nog wel wat lange reisdagen voor over om ook nog naar Swakopmund te gaan om de zee en de woestijn te zien. En Frank had daar stiekem een verrassing voor Simons verjaardag in gedachten.
    Na weer een lange dag in de auto, kwamen we aan in Swakopmund. Een Duits koloniaal stadje aan zee, waar het aangenaam koel was door de verkoelende, vochtige bries vanuit de Atlantische Oceaan. Tiger Reef Camp had gezellige rieten afdakjes op elke campingplaats en lag op het strand. We aten in de bijbehorende strandtent, waar je alles bij de kassa moest bestellen en afrekenen en waar je vervolgens een tafelnummer meekreeg, zodat de obers en serveersters wisten waar ze welke bestelling moesten brengen. Heerlijk om weer aan zee te zijn!

    Bang dat Simon me anders vóór zou zijn, was ik er al om kwart voor zeven uit om de slingers onder het rieten afdak te hangen en ballonnen aan de ladder van zijn tent. Om acht uur, lagen de kids echter nog in hun tent en kon Frank ongemerkt de verrassing voor Simon regelen: quadbiken in de Namibwoestijn! Omdat de strandtent op zondag pas om 12.00 uur open gaat, ontbeten we op het terras van het hotel tegenover onze camping. Om half tien zouden we bij de ingang van de camping – die we vanaf onze plek konden zien – worden opgehaald voor de quadtour. Toen het busje met grote reclame-opdruk aan kwam, realiseerde Simon wat zijn verrassing was. Zijn gezicht sprak boekdelen! Het viel in de smaak! In het busje zat een groep Engelsen, die ook voor het eerst op een quad gingen rijden en die – toen ze hoorden dat Simon jarig was – een Happy Birthday inzetten.
    IMG_3573

    Er waren twee soorten quads; die waarop je zelf moest schakelen waren rood en die waarbij je alleen hoefde gas te geven en remmen waren blauw. Om het natuurgebied van het Dorob National Park te beschermen, moesten we in de bestaande sporen rijden in een rechte lijn achter de gids. Ik reed voor, de kinderen in het midden en Frank achteraan. We deden het rustig aan, zodat iedereen het bij kon houden. In het begin reed Julie een keer een stukje van een duin af en Simon kwam twee keer vast te zitten, maar daarna ging het prima! Het was erg leuk en mooi om in die zandduinen te rijden. Het klassieke beeld van een woestijn, compleet met kamelen, want daar kon je ook een rit op maken. Halverwege maakten we een stop om foto’s te maken en vroeg Frank of we straks ook nog ergens zelf konden crossen. Het ging voor hem op zijn schakelquad achteraan natuurlijk te langzaam. Als de gids niet keek, haalde hij ons af en toe in om even wat harder te gaan. Zelf crossen kon hier nergens, maar de gids wilde wel even een wilder rondje maken samen met Frank. Simon mocht bij de gids achterop. Dat vond ‘ie best spannend. Julie en ik zagen ze over aardige stijle duinen racen en af en toe uit het zicht verdwijnen. Aan Franks glimlach van oor tot oor was af te lezen dat hij het minstens zo leuk vond als Simon!

    Terug bij het gebouwtje van Desert Explorers dronken we nog wat aan de tafel waar twee grote blauwe ara’s al zaten. De ene maakte bijna Simons blikje open en samen namen ze de banden van onze rugzak onder handen. Toen we amper de kans kregen om onze chocoladereep op te eten, omdat ze diep probeerden af te pakken, heb ik ze onder luid protest naar de tak bij hun kooi gebracht, waar ze niet zo makkelijk vanaf konden.

    Met het busje werden we weer naar de camping gebracht, waar we snel de tenten opklapten en alles inpakten om onze reis naar Windhoek te vervolgen. Om meer van de woestijn mee te krijgen, reden we niet terug over dezelfde snelweg als waarover we waren gekomen, maar over een onverharde, maar goed begaanbare binnendoorweg. Het eerste stuk ging echt door de woestijn en vanwege de enorme, ronde heuvels leek het soms wel of je in een achtbaan zat. Er waren ook super vlakke gedeeltes en de kleur van het zand varieerde tussen grijs, geel, wit en roze.  Julie merkte op dat net leek alsof je zo dicht bij de horizon was dat je hem bijna kon aanraken! We zagen nog een keer een gemsbok met zijn mooie lange, rechte horens onder een verdwaald boompje staan. Onverwacht kwamen we al snel in een prachtig afgelegen berglandschap (Khomas) terecht. Prachtig ongerept, zoals het er in de oertijd al moet hebben uitgezien. Af en toe liepen er koeien of geiten en reden we over een vee-rooster. De bijbehorende boerderijen hebben we niet kunnen ontdekken. Voor het eerst waren de kinderen op de achterbank in slaap gevallen.
    Na een mooie, maar lange, kronkelende tocht bereikten we eindelijk Windhoek, waar we eerst langs de krottenwijken kwamen, die aan die bij Kaapstad deden denken. Net voordat de zon onderging, checkten we in bij TransKalahari Inn in Kleinwindhoek, even buiten de hoofdstad zelf. Terwijl we wat dronken op het terras, bekeken we het superleuke verjaardagsfilmpje dat India, Vaya, Ilja en Frank en Arinda voor Simon hadden gestuurd. Superlief, Simon stond te stralen. Daarna hebben we heerlijk gegeten in het gezellige restaurant waar het attente personeel zingend met een kaars op Simons toetje voor een mooie afsluiting zorgde. Toevallig was er aan de enige andere tafel met gasten ook nog een vrouw jarig!

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *