Jarig in Nelspruit!

  • frankenjoyce
  • Tagged , , , , , , , ,
  • 19/08/2015
  • zondag 16-8-2015

    Hiep hiep hoera! Julie is 11! Gisteravond kwamen we, na een rit van 9 uur, net voor donker aan in Nelspruit (Mbombela). Toevallig kregen we een prachtige familiekamer met eigen luxe badkamer. We bestelden een pizza, die we gezellig opaten aan de bar naast de open haard en bij de tv met jaren 90-clips. Toen de kinderen sliepen, hingen we alvast onze olifantenverjaardagsslinger op (bedankt Corry!) Vanmorgen konden we Julie alvast een schelpenarmbandje geven, die Simon en ik stiekem hadden gekocht in Coffee Bay. Zodra we onze muesli op hadden, was het tijd om de felicitatieberichtjes te lezen en te skypen, voor zover dat lukte. Daarna zijn we naar een chique mall (River Side) gegaan. Die hebben ze hier in Nelspruit wel. De tegenstelling met de veel armere Wild Coast is groot. Het is een grote stad met veel groen. Er staan prachtige bloeiende bomen langs de straten, vol met rode of paarse bloemen! In de mall heeft Frank een lokale simkaart gekocht, die we ook in Botswana en Namibië kunnen gebruiken en waardoor we waarschijnlijk een betere internetverbinding hebben. Ook zijn we bij een professionele apotheek goed geslaagd voor malariapillen voor Botswana. Ze schijnen minstens zo efficiënt te zijn als Malerone, maar op natuurlijke basis en zonder bijwerkingen én een stuk voordeliger! Een dag van tevoren beginnen met slikken (wij 2, kids 1) en dan nog 3 dagen na afloop van de trip. En Julie heeft voor haar verjaardag Risk uitgezocht. IMG_1536Dit heeft ze met Frank en Simon voor het eerst gespeeld in Oudshoorn en dit viel toen erg in de smaak. Uiteraard zullen we de grote doos weggooien en de inhoud los in Franks rugzak puzzelen. We hebben heerlijk geluncht bij Mugs and Beans, waar we ook nog met Maaike en Cas hebben geappt. Terug bij The Old Vic’s Travellers Inn, hebben de kinderen direct hun zwemspullen aangetrokken en even geplonst in het zwembad onder de palmbomen. Het is hier gewoon 28 graden en dat blijft voorlopig zo! Heerlijk!! En nu is het tijd voor Risk!

    Zuid-Afrikaanse basispoort en Alon

    Met het laatste bericht waren we gebleven in Bulungula. Daar hebben we voordat we er weggingen, nog veel walvissen en dolfijnen uit het water zien springen en tijdens het eten (met tinnen bordjes, half liggend op de matrassen in de loungehoek, waar je je apparaten kunt opladen) kennis gemaakt met een leuk stel uit Kaapstad. Hij probeert een soort basispoort op te zetten voor Zuid-Afrika (site waarop basisscholen kunnen inloggen en waarop alle methodes staan met software voor digiboard) en was blij met de info over de Nederlandse versie en uitgevers, die ik hem kon geven. Zij ontwerpt onder andere serviezen. Aangezien een vriendin van haar getrouwd is met een Nederlander komen ze ons misschien nog wel eens opzoeken! En als wij nog eens naar Kaapstad gaan, nemen zij ons mee de Tafelberg op. Wat ook nog leuk was die avond, was dat Alon ook in de lounge zat. Dit is een autistische, lokale jongen – ongeveer 16 jaar denk ik – die vanaf zijn derde jaar weg begon te lopen van huis, om in het bos te slapen. Later heeft hij ook een tijd permanent in het bos gewoond. Zijn ouders konden het niet voorkomen. Alon ziet eruit als een herder. Hij loopt op blote voeten, heeft altijd een stok bij zich als staf en een deken om zijn schouders, waaronder hij zich kan verstoppen als hij verlegen is of niet gezien wil worden. Hij eet vaak mee bij de lodge, maar kan ook altijd aankloppen bij één van de huizen van zijn clan. Tegenwoordig slaapt hij ook vaak gewoon binnen in één van die ronde, lemen hutjes. Op het informatiebord van de lodge staat te lezen dat er verschillende psychiaters naar hem hebben gekeken, maar zij wisten ook niet wat het beste was voor Alon. Het is mooi dat hij hier de kans kan krijgen om vrij rond te lopen en zichzelf te zijn, aangezien iedereen dol op hem is en hem accepteert én het veilig voor hem is in zo’n afgelegen gebied waar alleen dunne looppaadjes over de heuvels slingeren in plaats van wegen met ander verkeer dan voetgangers! Bij ons zou hij waarschijnlijk achter gesloten deuren zijn geëindigd. Omdat hij in de lodge altijd in de tijdschriften zit te bladeren, die hij ongetwijfeld uit zijn hoofd kent, kwam Julie op het idee om hem een nieuw tijdschrift te geven. Toevallig had ik nog een zware glossy van Natonial Geographic in mijn tas. Vanachter zijn deken wierp een stralende Alon ons vele dankbare blikken toe. Hij heeft er de rest van de avond in zitten kijken.

    Lifter

    Op de stoffige, onverharde wegen vol gaten en overstekende koeien, geiten en ezels nemen we na een uurtje ofzo een verkeerde ‘afslag’, maar dat wisten we toen nog niet. Bij hoge uitzondering besloten we langs deze verkeerde weg eens een lifter mee te nemen. Een net uitziende dame van in de vijftig. Ze bleek lerares te zijn en moest naar Elliotsdale, dat vanaf dat moment op onze route lag. Ze had een combi van drie klassen en in totaal ongeveer 130 kinderen in de klas! Van een leraar die we in Bulungula hadden gesproken, begrepen we eerder al dat hij 104 kleuters in de klas had. PFFF. Zitten wij al te klagen bij 32! Als je je afvraagt hoe dat in het lokaal past; niet; wie er niet meer bij past, zoekt een plekje voor het raam! De leerkracht kent niet eens alle namen van de kinderen, laat staan dat er persoonlijke aandacht kan worden gegeven. De leerkrachten krijgen van de overheid wel een vast programma en met testen wordt bepaald in welke grade een kind zit.
    Toen we deze bewonderenswaardige collega afzetten op plaats van bestemming, vroegen we nog even hoe ze heette: Lulu! Precies zoals onze kat! Hoe is het mogelijk!

    Na een lange rit (ook nog een uur omgereden op de onverharde wegen bij Bulungula) kwamen we aan in Coffee Bay in Backpackers hostel Coffee Shack. Erg gezellig; een soort mini-Marketdome in de open lucht. We besloten eens genoegen te nemen met een ‘dorm’, die we deelden met twee andere reizigers. Simon en Frank in een stapelbed en Julie en ik ieder op de bovenste verdiepingen van de andere twee stapelbedden. We hebben dat stel, dat er ook sliep amper gezien. Hij snurkte helaas wel en erger (rook niet naar viooltjes onder mij), maar Frank en de kids hadden er gelukkig geen last van en voor dag en dauw waren ze vertrokken en hadden wij de kamer voor onszelf. Er kwamen ook geen nieuwe gasten bij.
    Al tijdens ons eerste drankje nadat we gearriveerd waren, kwam de driejarige dochter van de eigenaresse al bij ons zitten. Ze heette Maya en wilde weten hoe wij heetten en waar we vandaan kwamen. Ze vertelde dat Frank dezelfde computer heeft als Oscar, de surfleraar. Even later speelden Julie en Simon in de hangmat, onder leiding van dit pientere moppie met een paar slordige vlechtjes in haar blonde haartjes.

    IMG_1395

    Ze spreekt overigens net zo makkelijk Xhosa als Engels! Met het Engels van onze kids gaat het ook aardig! Hoewel Simon nog nooit Engels heeft gehad op school, had hij al aardig wat geleerd van Minecraft en Clash of Clans! Hij kan al een aardig praatje maken. Aan Julie merk ik dat ze verbazingwekkend veel verstaat. Om te praten is ze nog wat te verlegen, maar als ze met kleine kinderen zoals Maya speelt, vergeet ze dat 🙂 Simon ontmoette trouwens al snel het zevenjarige, enthousiaste broertje van Maya: Josh. Super leuk sociaal ventje. Simon en hij hebben tijdens ons verblijf zoveel mogelijk met elkaar gespeeld. Ze konden het heel goed vinden en het was een grappig gezicht dat Simon bijna twee keer zo groot was. Josh ging ook mee toen wij golfsurfles namen van Oscar. Geweldige ervaring. Toen we het strand op kwamen lopen, kwam er weer even een walvis tot zijn middel uit het water en de kinderen stonden direct als ervaren surfers op het board! Frank lukte het ook een paar keer, maar mij nog niet echt. Golven pakken lukte wel goed, dus niet verkeerd na 22 jaar (in Mimizan)… Tijdens het avondeten hebben we gezellig zitten praten met drie Zuid-Afrikaanse heren, van wie er één in Canada woont (hij liet foto’s van een grizzly en een in de rivier zwemmende eland zien, die hij vanuit zijn tuin had genomen) en zijn vrienden kwam opzoeken. Eén van hen had een Nederlandse moeder en was opgegroeid met Annie MG Schmidt en Wim Kan! Ze waren vroeger vaak in Nederland wezen fietsen met de wielerclub, onder een valse naam, aangezien ze in het Apartheidstijdperk werden geweigerd in ons land. Met een van de heren hadden we er even over hoe het was om hier in die tijd te wonen. Voor de blanken was het natuurlijk heel goed. Het maakte niet uit wat en hoe je gestudeerd had. Bedrijven hadden altijd wel werk voor blanken in de jaren ’60. Dat is nu wel anders; daarom emigreren veel afgestudeerde Zuid-Afrikanen naar bijvoorbeeld Canada of Australië en vindt er hier een braindrain plaats. Bovendien zijn veel blanken hier bang. ‘Mijn vrouw wilde alles beveiligd hebben. We wonen in gevangenissen’.

    Drakensberg
    IMG_1536
    Na twee nachtjes gingen we weer voor zo’n vijf uur de auto in op weg naar Underberg. Sani Lodge, waar we de tomtom op hadden ingesteld, heeft een schitterend uitzicht op de Drakenberg, een 350 km lange bergketen, die niet voor niets op de Werelderfgoedlijst staat! Ik wou dat ik over een grotere woordenschat beschikte om de schoonheid van de landschappen hier te beschrijven. Het doet me denken aan ons verzamelboekje voor wijnetiketten waar je bij elk etiket kunt invullen hoe de wijn smaakte; Lekker. Ook lekker. Erg lekker… Ik vind het Engelse ‘awe-inspiring’ dat ik ergens las wel van toepassing voor dit ongerepte, nu groen/roodbruine berglandschap met hier en daar sneeuw, een ijswindje met mooie pegels, waterstroompjes met drinkbaar water en voorzichtig in bloei komende proteaboompjes. Tijdens de tocht die we hier met gids Wilson van Sani Tours in een (broodnodige) 4×4-jeep naar het Koninkrijk Lesotho maakten, zagen we elanden, verschillende antilopen, zeldzame vogeltjes, de baardgier, ijsrat en bavianen. Ondertussen ons verwonderend over de – zoals aangegeven – onbeschrijflijk mooie uitzichten. De tocht leverde overigens tot enthousiasme van de kinderen vier extra stempels in het paspoort op! In Lesotho bezochten we in het zeer droge, kale hoogland op bijna 3000 meter hoogte een dorpje dat bestond uit een stuk of zeven hutjes. Deze hutjes lijken precies op de rondavels van de Xhosa, maar dan zijn ze gemaakt van bergsteentjes en er zitten geen ramen in, om op deze koude hoogte de warmte erin te houden. Voor één hutje stond een paal met een witte vlag. Dat betekent dat er brood of bier wordt verkocht. Wappert er een rode vlag, dan is er vlees te koop en bij een groene vlag kun je groente en fruit kopen. Bij het hutje met de witte vlag mochten we naar binnen om in een pot op vuur gebakken brood te proeven en een souvenir te kopen. Het vuur maken ze met gedroogde mest van de geiten en koeien, die er in de zomer grazen, want op deze hoogte groeien geen bomen voor hout. De mensen dragen mooie wollen of angorawollen (van angorageiten) dekens om hun schouders. Goed om warm te blijven en regen tegen te houden. Wol en angorawol zijn samen met water de belangrijkste inkomstenbronnen van het arme Lesotho. Zuid-Afrika koopt veel water van Lesotho. Tot 1958, toen de onverharde weg van de Sani Pas voltooid was, zodat er auto’s (met vierwielaandrijving) konden rijden, maakten de Basotho – met pakezeltjes en op plastic kaplaarzen waarin ze blaadjes deden van een sterk ruikende plant tegen de stank -dagenlange tochten door deze bergen om wol te ruilen voor voedsel. De overblijfselen van de daarvoor gebruikte handelspost staan er nog. In de Sani Lodge, waar we een vierpersoonsslaapzaal als privé-kamer hadden en waar het eten voortreffelijk was (soep vooraf en lekkere maaltijden met groente), ontmoetten we een groep (Brabantse) meiden, die o.a. vrijwilligerswerk hadden gedaan in een crêche in Mozambique. Dat lijkt Julie ook wel wat!

    Nelspruit

    Tijdens de lange rit naar Nelspruit wisselden verharde en onverharde wegen zich af. De ronde heuvels met rondavels veranderden in een savanne-achtig landschap en vervolgens in eindeloze, gele landbouwvelden met hier en daar koeien of een kleine windmolen. Af en toe gaat de snelweg gewoon door het centrum van een plaatsje en rijd je als het ware over de zaterdagsmarkt. En de tomtom maar denken dat je hier 100 kunt…De kinderen vermaakten zich op de achterbank vooral met het opzoeken van vogels en andere dieren in het wildlife-boek. Af en toe spotten we weer een (roof-)vogel, reebok, vervet aap of struisvogel. Eenmaal in de provincie Mpumalanga reden we een groot stuk over de N11. Maar aan de plaatsnamen op de borden zou je je op de A12 wanen: Utrecht, Amersfoort, Ermelo.. In Amersfoort zagen we een oud-Hollands postkantoor en ook Ermelo was overduidelijk terrein van de Hollandse Voortrekkers met bakstenen huizen en een oude stoomlocomotief.
    Omdat Julie jarig is, wilden we vanavond uit eten. Helaas kwamen we er te laat achter dat alle restaurants hier op zondag dicht zijn… Dan maar eten laten bezorgen en zelf restaurantje spelen. Hadden we ook nog mooi tijd voor een extra potje Risk! Helaas voor de jarige jet, was het Simon die steeds won.

    4 thoughts on “IMG_1536Jarig in Nelspruit!

    1. Hoi Frank, Joyce, Julie en Simon,
      Wat een mooie verhalen schrijf je, Joyce. Ik waan me bijna ook in Zuid-Afrika. Super bijzonder dat jullie dit als gezin meemaken, een herinnering voor het leven! Julie, van harte gefeliciteerd met je verjaardag! Op zo’n mooie plek je verjaardag vieren moet wel heel leuk zijn. Veel liefs,
      (Juf) Suzanne

    2. Hallo allemaal.

      Julie van harte gefeliciteerd. Wat een bijzondere verhalen. Leuk om te lezen over jullie avontuur. Wat maken jullie veel mee. Ik wens jullie een hele fijne tijd en blijf jullie volgen.
      Groetjes Caroline

    3. Lieve allemaal,
      Wat leuk Joyce om te lezen wat jullie meemaken. Door jouw beschrijvingen waan je je gewoon even bij jullie. Geweldig. Superfijn te bemerken dat jullie het alle vier zo naar het zin hebben. En wat een rijke ervaringen! Een dikke knuffel voor Simon en natuurlijk ook voor Julie.

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *